Keurig op tijd landt het KLM toestel op de moderne luchthaven van Barcelona. Mijn korte bezoek kan beginnen. Amper het vliegtuig uit zie ik al allerlei mooie winkels. Deze luchthaven lijkt wel een shopping mall. Ik maak een mental note om voor de terugreis wat eerder in te checken. Een taxi brengt mij naar het ME Hotel. Niet in de leukste wijk van Barcelona, maar het hotel is echt bijzonder. Het design, de sfeer en de faciliteiten zijn meer dan de moeite van een taxiritje waard. ME Hotel is de hippe design versie van de Melia hotelketen. Deejay in de lounge, een vriendelijke man met de naam Omar bij de deur, strakke bar, goed restaurant, zalige spa, de trendy nachtclub ‘Angels and Kings’ en super vriendelijk personeel in fraai ontworpen uniforms. Andere ME hotels schitteren vol trots in Madrid, in de Mexicaanse badplaatsen Cancun en Cabo, binnenkort in Londen en in 2013 in Wenen.
De taxichauffeur rijdt ietwat schokkerig en lijkt erg afgeleid. Hij schuift zijn stoel steeds meer naar achteren. ‘Je ruikt echt heel lekker. Wat is het?’ zegt hij in simpel Spaans, zodat ook ik het begrijp. Te spontaan geef ik eerlijk, maar redelijk naïef antwoord: ‘Terre d’Hermes’. Hij valt voor mijn nieuwe luchtje. Was er net zelf zo blij mee, vooral omdat mijn partner mij er op geattendeerd had dat het echt iets voor mij was. Had alleen niet verwacht hiermee Spaanse taxichauffeurs te verleiden, zag dit echt niet aankomen. Weer komt de stoel iets verder naar achteren: ‘Ik houd er van’, zegt hij met zijn meest zwoele stem mogelijk. Nu blijf ik stil. De stoel kan niet verder naar achteren en mijn nieuwe aanbidder, overigens behoorlijk op leeftijd, besluit om zijn rugleuning naar achteren te draaien. In een bijna ligstand laveert hij door de verkeersdrukte van de stad. We schieten rakelings langs andere auto’s en stoepranden en tot twee keer toe missen we een stoplicht. In een stotterende auto komen we verre van stijlvol aan bij het ME Hotel. Snel betaal ik, bonnetje hoeft niet, en hoor nog achter mij roepen ‘echt een hotel voor jou!’. Daar had hij overigens wel gelijk in. Ik voel me hier helemaal thuis en stort me bijna in de armen van de vriendelijke personeelsleden. Of komt dat omdat ik me verlost voel van mijn stalker met scherp reukorgaan? De manager van het hotel vertelt me dat Paris Hilton een week eerder nog een leuk feestje had bijgewoond in het ME hotel en door niemand is lastig gevallen. Wellicht moet ik ook mijn eigen parfumlijn laten ontwikkelen. Het leven wordt dan wellicht een stuk rustiger.
De volgende ochtend redelijk vroeg uit de veren. Overigens met enige moeite, want het bed is super lekker. Mijn bezoek aan Barcelona kan niet compleet zijn zonder aanschaf van mijn zoveelste paar espadrilles bij La Manual Alpargatera in Calle Avinyo 7. Net na de Spaanse burgeroorlog, in de veertiger jaren, opende deze shop zijn deuren. De prijzen lijken amper met de tijd te zijn meegegaan. Voor nog geen tientje ben ik weer helemaal klaar met mijn zomerschoeisel. Handgemaakte schoenen van uitsluitend natuurlijke materialen en in de leukste kleuren. Ook wel touwschoenen genoemd. Overigens werd in een grot bij Granada een espadrille gevonden van wel 4000 jaar oud. Ik blijf nog even in de gotische wijk en loop de hoek om, naar Café Schilling. De plek om mensen te kijken, gay vriendelijk, gemoedelijke sfeer en hamburgers, frietjes en verse gemaakte salades tegen McDonald’s prijzen. Ook een prima plek voor een glas wijn, een biertje of een cocktail.
Om nog even stil te staan bij de gay reizigers, een grote doelgroep voor Barcelona; ik vind dat hotel Axel helemaal niks. Lijkt wel een opgepimpte kapsalon en ook nog met onverschillig personeel. Misschien is het in de zomer beter, alhoewel het dakterras en het zwembadje mij ook tegenvielen.
Zeer betaalbaar en erg leuk is Hotel Jazz. Voor een groter budget en echte design liefhebbers; Hotel Arts en vooral het WE Hotel en het stijlvolle Mandarin Oriental.
Barcelona met al zijn verschillende wijken is een aantrekkelijke stad om regelmatig naar terug te keren. Leuk om naar vertrouwde plekjes te gaan, maar ook bijzonder omdat je altijd weer wat nieuws ontdekt. Wereldberoemd met zijn helaas gesloten ‘El Bulli’ restaurant en zijn experimentele gerechten heeft master chef Ferran Adria zijn niet-traditionele tapas bar ‘Tickets’ geopend. Een opvallend restaurant en bar aan de Avinguda del Paral-lel 164. Laagdrempelig was zijn visie. Nou ja, wat de prijzen betreft is hij daar goed in geslaagd, maar je moet wel zeer ruim van tevoren reserveren. Meer dan de moeite waard. Zonder te reserveren loop ik Cornelia and Co., The Daily Picnic Store, binnen. Wat een leuke plek. Een restaurant, bakkerij, café en winkel vol met lekkernijen. Even een rustmomentje, óf de plek om je gevulde picknickmand te kopen en te genieten van een relaxmoment in een park of op het strand. Sla je slag of blijf lekker hangen in deze door New York geïnspireerde zaak aan de Calle Valencia nummer 225.
De volgende dag helaas weer terug naar Nederland. Even een rondje Spaanse modehuizen op de luchthaven en een paar uurtjes later ben ik weer op Schiphol. M’n geurtje heb ik niet op. Ik wil veilig thuis komen.
X
Fred van Eijk
Founder & General Manager Travel Counsellors Nederland B.V
Travel Counsellors
www.twitter.com/fredvaneijk
- Traveltip van Fred van Eijk: Hapjes in Barcelona
- Blog Fred van Eijk: Verliefd op Aruba
- Traveltip Fred van Eijk: Amari Watergate
- Blog Fred: Rising and falling stars
- Traveltips van Fred van Eijk: Chedi Hotel
- Traveltips van Fred van Eijk: Bali
- Traveltips van Fred van Eijk: Vintage Hotel
- Traveltips van Fred van Eijk: Londen
- Blog van topmodel Ymre Stiekema
- Nieuwe blogger: Fred van Eijk
- Blog Bastiaan: Heen en weer
- Blog Fiona Hering: Joehoe, it works
- Traveltips van Fred van Eijk: Milaan
- Traveltips van Fred van Eijk: The Berkeley
- Traveltips van Fred van Eijk: Brugge
